ما از وحشت فراموش کردن دیگران است که
 عکس آنها را به دیوار می کوبیم
 یا روی تاقچه می گذاریم ؛
 یک وفاداری کاذب...
خود ما به عکس هایی که به دیوارهای اتاقمان می کوبیم
 نگاه نمی کنیم ،
یا خیلی به ندرت و تصادفا" نگاه میکنیم .
 ما به حضور دائم
 و به چشم نیامدنی آن ها عادت می کنیم.
عکس ، فقط برای مهمان است...
این را یادتان باشد که ذره یی در قلب ،
بهتر از کوهی بر دیوار است .



رونوشت ، بدون اصل __ نادر ابراهیمی