....
دنيا عجب آدم هايي دارد...
آنهايي كه سكوتت را...
در برابر ضعف ادبشان....
به پاي نفهميت ميگذارند...
نه بزرگواريت....
آدم بایــد یــه “ تــو ” داشتــه باشـه ،
کــه هــر وقــت از همــه چیــز خستــه و نــا امیــد شــد ،
بــهش بــگه :
مهــم اینــه کــه تـــو هستــی ،
گــور بـــابـــای دنیـــا








