نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم،نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم                

کتابای سفیدو دوره می کردیم،که فکر شبکلاهی از نمد باشیم                        

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب !،نگو کو تا دوباره بپریم از خواب !                    

بخون با من نترس از گوله ی دشمن،بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب                   

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره،نگو تقدیر ما صد تا گره داره                                  

به پیغام کلاغای سیاه شک کن،که شب جز تیرگی چیزی نمیاره                     

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره،نخواب وقتی که خون از شب سرازیره         

بخون وقتی که خوندن معصیت داره،بخون با من بیا تا من نگو دیره !                    

سکوت شیشه های شب غمی داره،ولی خشم تو مشت محکمی داره !!          

عزیز جمعه های عشق و آزادی،کلاغ پر بازی با تو عالمی داره ...                     

 "شــهیــار قنــبری"